Dichtbundel Een Reis Door Hoofd & Hart

Verwer_voorstelcover_A5_4mm_klein

Mijn debuut dichtbundel, Een Reis Door Hoofd & Hart, zag begin 2021 het licht! Met het geschreven woord als uitgangspunt, de fotografie als illustratie en de muziek als verdieping, ‘reis’ je in deze bundel door hoofd en hart. Deze muzikaal poëtische reis gaat over het leven, de liefde, de natuur, Utrecht, danservaringen en klimaatverandering.

Audiovisuele belevenis

Met de verdiepende klanken van gitaar en piano, zijn elf van de tweeëntwintig gedichten omgetoverd tot bijzondere muzikale ‘spoken word tracks’. Als audiovisuele belevenis is dit te beluisteren via YouTube en krijgt mijn poëtische wereld op interactieve wijze een extra dimensie.

Zes van de tweeëntwintig gedichten in de bundel gaan over - of zijn geïnspireerd op Utrecht e.o. Denk hierbij aan Fort Lunet III, Oud Amelisweerd of de Dom.

Veelzijdige dichtbundel

De auteur neemt je mee in zijn gevoelswereld, door niemandsland en langs dansende golven. Maatschappelijke thema’s als klimaatverandering en duurzaamheid krijgen een poëtische lading. Ook meditatie en dans zijn onderdeel van deze veelzijdige dichtbundel, die de schrijver opdraagt aan Moeder Aarde. De schrijfstijl van de auteur is de verbindende factor. Zijn fotografie en bijbehorende muzikaal poëtische video’s, geven klank, kleur en verdieping aan de bundel.

Als zuurstof voor mijn ziel

“Schrijven is als zuurstof voor mijn ziel en bovendien een mooi venster op de wereld om het leven te weerspiegelen”, zo zegt de auteur over het schrijven.

De uitgever: “Veel lezers zullen op verschillende manieren geraakt worden. Of dit nu over natuur, liefde of sport gaat. Gevoelige onderwerpen wisselt hij af met luchtige thema’s en deze combinatie maakt dat de reis die de lezer maakt, een onvergetelijke ervaring zal zijn”.

Samen in grote klimaatcrisis

'Samen' was dit jaar het thema van de Nationale Gedichtendag. Samen zaten we in een lange lockdown met avondklok en samen beleven we de pandemie.
Samen zitten we in een ongekend grote klimaatcrisis! Het jaar 2019 en 2020 was één van de warmste en droogste jaren ooit. Afgelopen decennium waren de warmste tien jaar sinds de meting begon in 1904. In juli van 2021 werden delen van Duitsland, België en Limburg geteisterd door zeer extreme regenval. Dit weertype zal vaker voorkomen i.v.m. de klimaatverandering, zo voorzien klimaatwetenschappers.
Kortom: weerrecords buitelden de afgelopen jaren over elkaar heen en steeds vaker geeft het weer ons een noodsignaal af…

Voor Moeder Aarde

Alleen samen kunnen we iets aan de klimaatcrisis doen. Want er is GEEN PLANEET B. En ik wil dat mijn neefjes en nichtjes en hún kinderen en kleinkinderen op een LEEFBARE PLANEET kunnen blijven wonen. Daarom draag ik dit boek op aan Moeder Aarde. Het meest kostbare en dierbare wat we hebben...

Tweede hittegolf van het jaar

Hierbij een voorproefje uit deze dichtbundel. Deze video rondom het gedicht 'Warm warmer warmst', vormt samen met  tien andere video's, onderdeel van mijn muzikaal poëtische bundel.
Ik schreef de tekst op 29 juli 2019, tijdens de tweede hittegolf van dat jaar. Deze dag in juli was het Earth Overshoot Day. Dit is een rekenmodel om het uitputten van de aarde concreet te maken. Men rekent het evenwicht uit, tussen ons geven en nemen van de aarde. Dit wordt teruggebracht tot eenheden van een jaar.

Tot en met 31 december van 2019, werden de reserves van onze planeet verder aangesproken. Vanaf 29 juli werd de aarde dus verder uitgeput. Zo vroeg in het jaar was deze dag nog nooit gevallen. Een grote statistische waarschuwing.
Gaan we er op tijd iets aan doen?

Ballade voor Utrecht

Met zinnen wil ik beminnen
Trouw en teder ligt u aan mijn mond
Waar moet ik beginnen mijn liefde te bezingen
Buiten zinnen bij zinnen, strelende zin zoals ik u bemin.

 

Oh Utrecht

 

Met zinnen wil ik u beminnen
Uw water, van Vecht tot Kromme Rijn
Stromend leven, eeuwig Domstad-zijn
Klank noch kleur in mijn zang
Kan tot uiting brengen hoe ik steeds verlang!

 

Oh Utrecht

 

Singel slingert langs stadse straten en smalle stegen
Wittevrouwen, omhuld met mistig schoon
Oud Kerkhof, Korte Nieuwstraat-lang belegen
Uw Oudwijk straalt, met Reiger, Nachtegaal
Binnen Buiten Witte-Vrouwen zal ik altijd van u blijven houden.

 

Oh Utrecht

 

De parken binnen de perken en koninklijk royaal
Van Juliana tot Maxima zingt de nachtegaal
De Vogelbuurt, oud industrieel en sfeervol schoon
Het groen plantsoen van Overvecht
Gij schone vrouwe of Metropool

 

Oh Utrecht

 

Uw lanen van land, loom, luchtig licht
Langs het kanaal Zuilen Oud, ver Amsterdam
Elegant charmant, altijd jong gebleven
Zo jong van oudheid zoals ik aanschouw
Mag ik zeggen ….. jou?

Van Lunet tot Leidse Rijn hier zal u zijn
En zo maak ik u steeds meer de mijn…

 

Oh Domstad

 

Ik draaf droevig blijde wijde zinnen
Ik droom u wakker en in slaap
Kom bij zinnen, met beminnen
Uw kleur, vormen zacht en rond
Oh Utrecht ik kus u teder en terstond.

© David Verwer
Februari 2016

Sprankelende sprieten

Sprankelende sprieten spruiten en buitelen
Ze pronken trots en vanzelfsprekend
Ondoorgrondelijk mooi en verrast.

De klokjes klinken schoon en zacht,
Zacht en schoon.

 

Sprankelende sprieten. Dansen.
Stralen hun ronde kleuren-vorm
Zeggen ‘hoi’ voor wie het zien wil
Zeggen ‘hoi’ voor wie het horen wil

Ze knallen omhoog in stilte.

 

Sprankelende sprieten
Luiden de klok van het voorjaar
Vertellen hun eigen verhaal.

 

Sprankelende sprieten
dansen en-masse
deze voorstelling in het gras.

 

In stilte.

© David Verwer
Februari 2019
Het is op de grens van winter en voorjaar. Tijdens een wandeling met twee cliënten van mij, lachten de sneeuwklokjes en krokussen mij puur & zuiver toe. Vliegensvlug schreef ik tussendoor deze tekst!

Ogen die verlangen

 

Ogen die kijken

In een andere wereld

Zonder plaats of tijd

En zwevend zonder zwaartekracht.

 

Ogen die staren en vragen

Niet wetend wie of wat

Zonder richting of rede

Maar niet verloren en met kracht.

 

Ogen die verlangen

Naar essentie en grond

Vertrouwend in de tijd

De rust en eeuwigheid.

© David Verwer
September 2010
Ik kreeg deze inspiratie tijdens een van de laatste keren dat ik mijn oma zag. Ze was 94 jaar en niet meer zo goed "bij".

Jaren heen en weer

 

93 jaar leven en bewegen op deze planeet

als vrouw, (over) grootmoeder, kind, moeder ... als mens.

een tijd die wordt uitgewist

de jaren spoelen langzaam verder uit het hoofd

als een zee die happen zand wegspoelt, verplaatst.

 

Nu uit het hoofd, voortlevend in tijd

getekend in de harten van zovelen

keurig met grote precisie bewaard

als de winter voorraad van een eekhoorn.

 

Haar lichaam wil nog wat verder

dat is zo bepaald geloof ik

en de tijd ademt traag

beweegt zich door ’t verleden.

in Utrecht, Nieuw-Guinea of Doorwerth misschien

dan loom verder, de Kievitstraat in...

Een sepia kleurige boot vaart van Java

naar een eiland op Nieuw-Guinea

Versneld maar met liefde nu

spaart ze haar schaarse eten voor de kinderen.

 

Na ’t zorgen vervagen haar zorgen

Vol geloof en goede hoop

reizen door een tijd over zeeën van vertwijfeling en kracht.

Papoea’s onder bestuur van wit papier

inmiddels van sepia bruin zwart geworden.

Het beste kunnen op de proef.

 

Na de fase van ontreddering,

nu weer teruggaan naar de bron

om nog even kind te mogen zijn.

© David Verwer
December 2008
* Dit schreef ik ter gelegenheid van de 93e verjaardag van mijn oma

Innerlijk gelukkig

Moge ik innerlijk gelukkig zijn

Moge ik innerlijk gelukkig en blij zijn

Moge ik innerlijk gelukkig zijn.

 

Moge ik veilig en geborgen zijn

Moge ik mij veilig en geborgen voelen

Moge ik veilig zijn.

 

Moge ik intens gelukkig en echt zijn

Moge ik immens gelukkig en echt zijn

Moge ik intens gelukkig zijn.

 

Moge ik gezond van lijf en leden zijn

Moge ik gezond van ziel en geest zijn

Moge ik gezond zijn.

 

Moge ik groeien in heel mijn wezen

Moge ik groeien op mijn pad

Moge ik groeien in mijn cirkel

..... groeien op mijn weg.

© David Verwer
Januari 2011

Dansende golven

Vertrouwen vangt me op
Zacht, teder haast

Jouw handen veren op
Mijn wezen
Bewogen beweging.
 
Onbevangen – Spanning
Spanning – Onbevangen.
 
De reis is begonnen
Een weg tot de kern.
 
Speels en hard
Veer ik mee
Vooruit en terug
Voer je me mee.
 
Speelse kracht
Dansend hart
Draaien samen
Gelijk rond.
 
Voor en achter
Ferme deining
Gesloten open cirkel.
 
Samen rond.
 
Ik geef me over
Aan de klankkleur
Van deze avond
Langste dag
Dit moment.
 
TIJDLOOS
 
Voor even
Samen geven
Samen vallen.
 
Over en weer
Vallen in het midden
Rond het vuur
PUUR.
 
Ik draai je rond
Veer je op
En laat je toe;
Speels en hard
Zacht en sterk
Licht en donker
Lemniscaat.
 
Deze dansende golven
Lichten op
Golven mee en
Voeren terug
Naar de bron.
 
De weg
Onbekend en vertrouwd.
 
Ik spring over het vuur van deze zonnewende. 

© David Verwer
Juni 2019
Deze tekst is een reflectie van een dans die ik had bij Ecstatic Dance Utrecht, vrijdag 21 juni 2019.
Beatrixpark Utrecht Lunetten

Beatrixpark Utrecht Lunetten

Kleuren van geluk

Omhuld en verhuld

Licht de natuur.

Deken van mist.

 

Bomen
… beschrijven
licht.

 

Soepel, fluweelzachte tonen
Kleuren van geluk.

© David Verwer
Januari 2017
Uitzonderlijk weer dat me aanzette tot deze tekst
Bespiegelingen

Bespiegelingen

Zoeken

 

Waar ben je naar op zoek

werd mij net gevraagd

toen werd ik pas goed uitgedaagd!

 

Ik zoek niet meer en sta stil

van binnen één en al beweging

de tegenstelling voorbij

Cirkels draaien zonder eind

nog zo’n ronde cirkel cirkelt door

O ... wat is dat fijn!

Soms teder, zacht of doodgewoon

... soms.

 

Waar ben je naar op zoek?

prevel ik van binnen

                       de echo klinkt maar door.

 

Zoeken zonder te vinden

cirkels draaien zonder eind.

 

NEE denk ik bewust

 

RUST

© David Verwer
November 2005

Komen en Gaan

Van de koeien in de wei


Hier sta ik dan, te staan

grazig laat ik de wereld

aan mij voorbij gaan.

 

Gevlekt, zwart-wittige staart

deze wereld heel bedaard;

de vliegen altijd nabij

ja, deze plek hoort bij mij.

 

De zon, ’t gras, de sterren en de maan;

een vanzelfsprekend komen en gaan.

 

Zo trekt de wereld aan mij voorbij

en kauwen wij zij aan zij.

 

===

 

Nog steeds sta ik hier te staan

en kijk ik jou af en toe grazig aan.

Grasje, blaadje, boompje dichtbij

zo kauw ik deze lekkernij.

 

En zo staan wij hier te staan

naast elkaar onder de maan

nee, we hoeven niet te gaan

we hoeven niet te gaan.

© David Verwer
Augustus 2020
Tijdens een observatie in het bos, schreef ik deze tekst. Het was een zuivere zondagochtend en ik stond op de grens van bos en wei. Ik stond daar ongeveer 15 minuten, maar het had een eeuwigheid kunnen zijn…
Florence, la Basilica di Santa Maria Novella

Florence, la Basilica di Santa Maria Novella

Stad lacht me toe

Het regent buiten kansjes

Is gewoon buiten gewoon

 

De stad lacht me toe

Je weet wel

Zo’n lach van oor tot oor

 

Een ronde tijdsgeest

Kent begin noch eind

Het kloppend hart van de wereld

Deze wereld met zijn twee

Alleen wij twee, dus iedereen

 

In de cirkel op pad

Samen Alleen

Eén

Het kloppend hart … rond.

© David Verwer
Mei 2015

Zijn

Zijn waar ik ben

…  in beweging.

Zijn in mijn dans, dit moment.

 

Voelen hoe ik ben

voelen waar ik sta,

open en gewaar…

ZIJN.

 

Bewogen beweging, stil & zacht.

Thuiskomen, wordt thuis zijn.

 

De tijd gaat voort

ademt traag haar eigen gang.

Wakker en gewaar

voel ik haar,

dichtbij.

 

Aanraken van jou, mijn eigen ik.

Aanraken van onze moeder

…  aarde.

 

Voelend dit groots, lief mensenkind

met mijn lieve zelf

voor even een beetje in de ander.

Dan weer samen alleen.

In de wereld.

 

Voelen in deze wereld,

nu

hier

… zijn.

© David Verwer
Januari 2017
Het was tijdens een heerlijke dans met iemand, dat de eerste regels van dit gedicht in mij ophoog borrelden. Een dilemma diende zich aan: danste ik deze dans lekker verder of stopte ik om buiten de zaal te gaan dichten. Ik koos voor het laatste.
Illustratie: Annette v/d Toorn

Illustratie: Annette v/d Toorn

Ruimte nemen

I

Wachten in deze rij

voor groot artiest

voetje voor voetje schuifelt zij,

zij aan zij, steeds weer verder.

 

Halve projecten liggen te wachten

als schepen dobberend in de haven

wachtend op de grote vaart;

toeristen slenteren, toveren kiekjes

... daarna weer verder.

 

II

Als een gek, alles willen doen

mijn gedachten schieten voort

als ware het botsautootjes

op zinderende zomer kermis

zaterdagavond.

 

In dit hoofd flitsen botsautootjes verder

zoef zoef, zoem zoem en gillende meiden

echoes echoën verder over de keien

tot ze verstommen in deze stad

in zachte zomerzoete zaterdagnacht.

 

III

Geen tijd deze ruimte te nemen

haar pracht van beklemmende omvang

als tropisch woud aan mijn voeten

de gevaren nog te groot.

 

Het stoplicht wordt wel groen

ik adem in en uit ... en weer

vlagen van nervositeit,

worden vleugen van rust

de spanning uit mijn lijf.

 

IV

Wachten op wat komen gaat

nieuwe bloemen uit de knop

herhaling van oeroud bestaan.

Nu zo fris.

 

© David Verwer
December 2005

Komen en gaan

Van de koeien in de wei

 

Hier sta ik dan, te staan

grazig laat ik de wereld

aan mij voorbij gaan.

 

Gevlekt, zwart-wittige staart

deze wereld heel bedaard;

de vliegen altijd nabij

ja, deze plek hoort bij mij.

 

De zon, ’t gras, de sterren en de maan;

een vanzelfsprekend komen en gaan.

 

Zo trekt de wereld aan mij voorbij

en kauwen wij zij aan zij.

 

===

 

Nog steeds sta ik hier te staan

en kijk ik jou af en toe grazig aan.

Grasje, blaadje, boompje dichtbij

zo kauw ik deze lekkernij.

 

En zo staan wij hier te staan

naast elkaar onder de maan

nee, we hoeven niet te gaan

we hoeven niet te gaan.

© David Verwer
Juni 2019
Tijdens een observatie in het bos, schreef ik deze tekst. Het was een zuivere zondagochtend en ik stond op de grens van bos en wei. Ik stond daar ongeveer 15 minuten, maar ik had er uren kunnen blijven staan…

NU in mij

Kabbelend het zwembad voor

Babbelend kinderen in mijn oor

Lente vogels kletsen maar door…

Bibberend en rillend

Trillen blaadjes in koor.

 

Lentegroen steeds warmer licht

Bruine deur, kale muur zonder zicht

In de verte brommend een mopperende auto gauw

Een wolk gooit verstrooid zijn wit tapijt over blauw.

 

Oneindig loom licht lente zijn

Vogel zweeft lange luchtige lijn

Krachtig NU steeds dichtbij

Dit al waarnemend in mei.

© David Verwer
Mei 2016
Zittend aan het donkerblauwe, ijswater-zwembad van het hotel in Capileira (Zuid Spanje), deed ik deze observaties. Ik genoot van de warm frisse lente atmosfeer.

Warm warmer warmst

De dagen smelten de warmte in

De thermometer kruipt historische grens voorbij

Onze aarde kent snelste temperatuurstijging ooit

De poolcirkel brandt boos en trekt een rode lijn.

 

Weerstation Gilze-Rijen noteert 40,7 graden

De nacht daarop zie ik badend en wakend laat

28° als de klok tweeën slaat.

Hitte-records sneuvelen bij bossen

En in betondorp zijn het gratis bonus-graden die ons verlossen.

 

Hete hitte meten is nieuw mondiaal kampioenschap

De stijging is niet regionaal maar globaal, zo zegt recente wetenschap

Sensationele krantenkoppen als warme broodjes

En de varkens leggen hun loodjes.

 

Ja, onze zon gaat uit haar dak,

Het echte verschralen en verschrompelen is begonnen!

 

Vandaag begint verdere uitputting

Van onze moeder van het leven

 

Greta Thunberg sprak tot de VN:

Ons huis staat in brand;

wanneer gaan we blussen?

 

Hoeveel huizen moeten in de as zakken

Voordat we deze handschoen oppakken?

Wil je de aarde graag leefbaar

Of vind je het stilletjes aan wel klaar?

© David Verwer
Juli 2019
29 juli 2019 was het Earth Overshoot Day. Dit is een rekenmodel om het uitputten van de aarde concreet en tastbaar te maken. Men rekent het evenwicht uit, tussen ons geven en nemen van de aarde. Dit wordt terug gebracht tot eenheden van een jaar. Tot en met 31 december van dit jaar, worden de reserves van onze planeet verder aangesproken. Een record zo vroeg in het jaar. Een statistische waarschuwing.

Zinderende zomerstad

Landskampioenschap Feyenoord 2017

 

In een zinderend kolkende Kuip, zien we 't gebeuren

Daverend succes. 18 jaar gewacht, gesmacht ... gekregen.

Een golvende trilling ver buiten de stadsgrenzen

Drie goals: de aanvoerder leidt oprecht. Echt. Eigen.

 

Rotjeknor kampioen, de daden zijn woorden geworden.

 

14 mei 1940 wordt door vernietiging, geschiedenis geschreven

14 mei 2017 wordt door samenspel de kracht bewezen.

De kracht van het spel, de kracht van samen zijn, voelen en aanraken.

Bewogen bewezen. Ja, Kuyt kent de Kuip; als geen ander.

 

Maar kennen ze voetbal? Nee; het voetbal kent hen en betovert de bal.

Betovert de mensen. Feyenoord. In hun hart.

Het voetbal betovert de Kuip, betovert Rotterdam;

beweegt en beroert het land en daarbuiten.

 

DE BAL IS ROND

© David Verwer
Mei 2017
Hoewel ik eigenlijk voor Ajax ben, had ik me dit keer sterk ingeleefd in Feyenoord bij het halen van het landskampioenschap. Ik voelde hoeveel het betekende voor de spelers, de club en voor Rotterdam als geheel.

Stad van Donker en van Licht

Van hoog, stad van laag

Plaats van stand en het volk

Van arbeid duurbetaald.

 

Stad van water en recht land

Van grachten oud en nieuw

Plek van Singels, stadse sloten

Zuylen aan de Vecht.

 

Stad van stand en groot statuur

Van recht, rijk en krom

Forten wallen en natuur

Van Rhijnauwen en de Dom.

 

Heersende romeinen en de kerk

Van de mijnen en de jouwen

Stad van u en aan het werk

Plek van klokken aan gebouwen.

 

Stad van u en van mij

Van U-OV en FC

Stad van bot, boos en bang

Van regenten NSB.

 

Stad van lief en sociaal

Ecologisch en lokaal

Van socialisten feministen

… Idealisten populisten.

 

Stad van Kunst en Kultuur

Met een kleine en een grote (K)

Heel goedkoop en peperduur.

 

Stad van lief en van leed

… En de tijd die door je vingers gleed

 

Stad van donker en van licht

Van niks en geen gezicht

Plaats van hoeren en van boeren

Metropool, niet weten hoe

Stad van bitter grote armoe.

 

Stad van zon en de maan

Van slimme Dom die besloot

Zonder schip verder te gaan;

Stad van voor – en na de storm

Van de ronde en de rechte vorm.

 

Stad van Nieuw, geschiedenis oh zo Oud

Fort Blauwkapel, Amelisweerd heel vertrouwd

Stad van groot, groter grootst

Centrum bouwput die zich ontvouwt.

 

Stad van groene mobiliteit

Van fietsen en links beleid

En klimaatneutraal het ideaal.

 

Deze stad groots en functioneel

Maakt het een oneindig bewegend geheel!

© David Verwer
Januari 2018
Illustratie: Annette v/d Toorn

Illustratie: Annette v/d Toorn

Dit kruispunt

 

Op dit kruispunt beginnen veel wegen

de weg van de minste weerstand

het pad van geluk, zonder veel gevaar

of toch de weg van het grote gebaar.

 

De wegen vanaf hier, nog steeds

doordrongen van oeroud bestaan

liggen zij aan zij

God weet waarheen.

 

Dromen zijn er om te koesteren

en ook waar:                waard om te verzorgen...

Ik moet nu weer wat slapen

om wakker te worden in mijn droom.

 

Welke weg moet ik nemen:

door de zee in mijn hoofd,

de laan van de ander of

die van ‘t verzet tegen verandering.

 

Geworteld in deze wereld neem ik

het pad door mijn hart.

© David Verwer
Juni 2005

Mijn niemandsland

Zoveel woorden niet gesproken

Zoveel dingen niet gedaan

Al die wegen niet bewandeld

Onze paden niet begaan.

 

Hier sta ik dan

Met mijn liefde in de ene en

Mijn dromen in de andere hand.

Dit is mijn niemandsland.

 

Deze tijd van naar binnen trekken

Staar ik naar een blinde muur

Luister naar de golven

Van mijn eigen natuur.

 

Stil verdoofd

Door donkere deken

Van niet weten

Donkere deken van verdriet

 

Hier sta ik dan

Met mijn verleden in de ene

En mijn toekomst in de andere hand.

Dit is mijn niemandsland.

 

Hier sta ik dan

Mijn heden gesloten

Als een zee-egel

Op de bodem

Van de oceaan.

 

Met donkere wolken

Onder een koude douche.

En de wind trekt aan.

© David Verwer
Juni 2020

Slakken

Slaapdronken slakken over mijn matras

Sporen van slakkenslijm over de was

Slakken in schoenen, tent en Camping Gaz

Slakken slurpen klavertjes en gras!

 

Kruipende kronkelende schepsels op vork, mes en lepel

Ja, koddig die priemende oogjes met voelsprieten vooruit

Parmantig rustig ritme; charmant en haast elegant.

 

Slakken sluipen dit leven in.

 

Slaapdronken slakken over mijn matras

Sporen van slakkenslijm over de was

Slakken in schoenen, tent en Camping Gaz

Slakkend slaak ik een zucht in deze nachtmerrie bij dag. 

 

 

David Verwer

Frankrijk, Juli 2017

© David Verwer
Augustus 2020

Slaap

De slaap zal zo wel komen

spreek ik mezelf bemoedigend toe!

Was het te weinig voor vandaag,

of juist teveel, zo je wil.

Misschien nog iets vergeten...

Maar heeft het dan haast

is er werkelijk spoed dit keer

kan ’t niet wachten tot morgen...?

Of later, of later…later nog.

 

Is de slaap tijdelijk, of juist tijdloos

ongebonden aan de regels van dit leven?

 

De slaap zal zo wel komen

bedacht ik me laatst,

alweer nachten terug!

Welk ritme zal ik zoeken

nu de slaap mij over lijkt te slaan.

 

Straks zal het weer anders zijn

nu nog hetzelfde, zittend in de nacht.

Ik leg mij nu te rusten op de gedachte

dat de slaap zo wel komen zal.

© David Verwer
November 2007